Artykuły

Dodaj do ulubionych »

Skrajnie ciężkie urazy termiczne u dzieci – model leczenia żywieniowego

2011-10-27.

Leczenie żywieniowe jest niezbędnym elementem postępowania terapeutycznego, pozwalającym na zmniejszenie katabolizmu tkankowego i prawidłowe gojenie rany. Uraz termiczny, jak żadna inna choroba, wiąże się ze stereotypowym poglądem o konieczności dostarczania wielokrotnie większych ilości energii w leczeniu żywieniowym. Zastosowanie wysokoenergetycznych i wysokobiałkowych diet lub roztworów do odżywiania pozajelitowego u najciężej oparzonych pacjentów nie jest możliwe bez przedawkowania glukozy i tłuszczu.


Nutrition in severe burns is an extremely important element of therapeutic management which makes it possible to decrease tissue catabolism and facilitates wound healing. As no other condition, burns are often associated with a stereotype of nutritional management dictating the supply of much more energy than in healthy subjects. In most severely burned patients, it is objectively impossible to administer the high-protein/high-energy diet/PN solutions without provoking glucose and fat overdose.

The paper presents a model of nutritional intervention. The strategy of nutritional support should be based on four principles: 1) an early introduction of parenteral nutrition, 2) continuation of parenteral nutrition for 24 hours per day, 3) an early introduction of appropriate enteral artificial formulas, 4) a shift from an artificial formula to a normal diet when burn wound healing is completed.

Artykuł przedstawia model interwencji żywieniowej. Strategia leczenia żywieniowego zawarta jest w czterech głównych zasadach: 1) wczesnego rozpoczynania odżywiania pozajelitowego, 2) kontynuacji żywienia pozajelitowego przez 24 godziny na dobę, bez przerw na pobyt pacjenta na bloku operacyjnym, 3) jak najwcześniejszego wprowadzania odpowiednich diet do przewodu pokarmowego, 4) modyfikacji diety leczniczej do diety normalnej po zagojeniu ran oparzeniowych.

Interwencja żywieniowa, prowadząca do zmniejszenia katabolizmu tkankowego i w rezultacie prawidłowego gojenia rany, jest równie ważna jak resuscytacja płynowa w okresie wstrząsu, leczenie przeciwbólowe czy adekwatne do okresu choroby leczenie chirurgiczne [1, 2, 3, 4, 8, 10]. Konieczność prowadzenia leczenia żywieniowego nie podlega aktualnie dyskusji [5, 8, 10, 11]. Niestety, w praktyce medycznej nadal funkcjonują poglądy o konieczności stosowania wielokrotnie większej podaży energii, co uzasadniane jest fazą kataboliczną choroby oparzeniowej [3, 4, 8]. Nadal stosowane są wzory Harrisa–Benedicta, Curreri lub ich modyfikacje do obliczania dawki energii niezbędnej w tej sytuacji klinicznej [3, 4, 8, 9]. Ich przydatność w obliczeniach, szczególnie dla pacjentów z rozległymi oparzeniami, wydaje się jednak wątpliwa [8, 9, 10].

Przedstawiane w literaturze zasady prowadzenia leczenia żywieniowego zawierają zazwyczaj niekompletny opis metod realizacji metabolicznych potrzeb oparzonego pacjenta, co nie pozwala odtworzyć protokołu leczenia żywieniowego. Powszechny jest brak informacji dotyczących zasad konstrukcji roztworów do odżywiania pozajelitowego, jeżeli było stosowane – rodzajów diet, dróg dostępu do przewodu pokarmowego, a także sposobu podawania diety [1, 2, 3, 4, 5].
Trudność interwencji żywieniowej u pacjentów ze skrajnie ciężkimi oparzeniami wiąże się z trzema grupami problemów, takimi jak:
1)    metaboliczna reakcja organizmu na uraz prowadząca do stymulacji glikogenolizy, glukoneogenezy, lipolizy i oporności tkankowej na insulinę;
2)    czynnościowe skutki urazu – zaburzenia przepływu krwi przez krążenie trzewne, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego;
3)    skutki prowadzonego leczenia – zwolnienie opróżniania żołądkowego i perystaltyki jelitowej jako wynik ubocznego działania leków przeciwbólowych, farmakologiczna neutralizacja odczynu żołądkowego jako profilaktyka krwawień z owrzodzeń stresowych, a także wielokrotnie powtarzane znieczulenia ogólne, niezbędne do chirurgicznego opracowania ran [8, 9].

Wyżej wymienione trudności skłoniły do opracowania kompletnego modelu leczenia żywieniowego uwzględniającego wszystkie aspekty choroby oparzeniowej i zastosowania go jako części skojarzonego leczenia.
Przyjęto, że korzystne metabolicznie będzie zaniechanie stosowania przerw w infuzji dożylnej roztworów, nawet w trakcie trwania procedur chirurgicznych wymagających znieczulenia ogólnego. Tak więc strategia leczenia żywieniowego zawarta zostaje w czterech głównych zasadach:
•    wczesnego rozpoczynania odżywiania pozajelitowego;
•    kontynuacji żywienia pozajelitowego przez 24 godziny na dobę, bez przerw na pobyt pacjenta na bloku operacyjnym,
•    jak najwcześniejszego wprowadzania odpowiednich diet do przewodu pokarmowego;
•    modyfikacji diety leczniczej do diety normalnej po zagojeniu ran oparzeniowych [6].

Poprawna konstrukcja modelu interwencji żywieniowej musiała dać praktyczne odpowiedzi na opisane powyżej problemy kliniczne. Przedstawiono je jako zestawienie problem–rozwiązanie:

Autor: Mikołaj Spodaryk. Klinika Pediatrii, Gastroenterologii i Żywienia, Polsko-Amerykański Instytut Pediatrii, Collegium Medicum UJ w Krakowie

Artykuł pochodzi z czasopisma Postępy Żywienia Klinicznego

oceń artykuł

01234
01234
01234

Dodaj komentarz


Narzędzia

Partnerzy portalu:





Skróty

  • dla Lekarzy: pzwl.pl | medidiabetolog.pl | leczenieokolooperacyjne.pl | mediginekolog.pl  | zakrzepyizatory.pl
    dla Pielęgniarek i Położnych: nursing.com.pl
    dla Pacjentów: forumzdrowia.pl | dla Studentów: medistudent.pl
  • Zobacz produkty >>
  • Reklama w portalu >>