Artykuły

Dodaj do ulubionych »

Obturacyjny bezdech senny – leczenie operacyjne

Autor: Maciej Gryziak

2013-04-18.

Chirurgiczne leczenie OBS ma na celu poszerzenie dróg oddechowych. Wybór wykonywanego zabiegu zależy od przyczyny obturacji. Jednym z najczęściej stosowanych zabiegów jest  uwulopalatofaryngoplastyka (UPPP). Do innych operacji należą: osteotomia kości gnykowej oraz wysunięcie żuchwy lub szczęki. Ważnym elementem jest także korekta nosowych przyczyn utrudnionego przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Do innych metod leczenia OBS zaliczane jest leczenie radiochirurgiczne oraz wszywanie implantów do podniebienia miękkiego. W rzadkich i ciężkich przypadkach może być wykonana tracheostomia.

Obturacyjny bezdech senny (OBS) jest najczęściej kojarzony z przykrym dla otoczenia chrapaniem i problemami z sennością w ciągu dnia. Nieleczony jednak, może być przyczyną poważnych powikłań, np. wypadków komunikacyjnych wynikających z zaburzeń koncentracji i nadmiernej senności. Co więcej, OBS prowadzi do rozwoju nadciśnienia tętniczego i chorób sercowo-naczyniowych. Chorym z OBS można zaoferować różne terapie. Pierwszym etapem jest zmniejszenie masy ciała i zmiany w stylu życia. Następnie stosowane są specjalne aparaty doustne i różne metody zwiększania ciśnienia w drogach oddechowych. W niektórych sytuacjach wskazane bywa leczenie operacyjne.

Zazwyczaj leczenie chirurgiczne jest zalecane po nieskutecznej terapii innymi metodami. Jednakże w przypadku niektórych zaburzeń anatomicznych stanowi ono pierwszą linię walki z OBS. Operacyjna korekta krzywej przegrody nosowej lub przerośniętych migdałków podniebiennych powinny być wykonane przed zastosowaniem CPAP.

Jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów w terapii OBS jest plastyka języczka, podniebienia i gardła – uwulopalatofaryngoplastyka, tzw. UPPP. Polega ona na usunięciu nadmiaru tkanki ścian gardła i podniebienia miękkiego oraz języczka. W trakcie procedury często usuwane są też migdałki podniebienne i gardłowe. Dzięki takiej technice zwiększa się przestrzeń ustnej części gardła, co zapobiega występowaniu obturacji. Zabieg ten odznacza się jednak większą skutecznością w likwidacji chrapania niż OBS.

Bardzo często u pacjentów z OBS występują problemy z przepływem powietrza w obrębie jamy nosowej. Mogą one wynikać nie tylko ze skrzywionej przegrody nosowej, ale także z przerośnięcia małżowin nosowych lub niewydolnych zastawek nosa. Korekta tych nieprawidłowości pozwala na swobodny przepływ powietrza, dlatego też jest wskazana w leczeniu OBS. Rzadko jednak jest ona wystarczająca do zniesienia dolegliwości związanych z OBS. Poza septoplastyką i konchoplastyką, skuteczna może być polipektomia i chirurgia endoskopowa zatok przynosowych.

W przypadku wad rozwojowych żuchwy lub szczęki konieczne może być operacyjne wysunięcie tych kości do przodu. Dzięki temu powiększa się przestrzeń za językiem i podniebieniem miękkim, co zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia niedrożności.

Obturacyjny bezdech senny może być skutkiem zapadania się nasady języka na tylną ścianę gardła. Dlatego też czasami wskazana jest osteotomia kości gnykowej. W czasie tego zabiegu kość gnykowa jest przesuwana do góry i do przodu, dzięki czemu zwiększa się przestrzeń dróg oddechowych i zmniejsza ryzyko niedrożności spowodowanej cofaniem się języka. Zabieg taki trwa około godziny a pacjenci mogą wracać do domu jeszcze tego samego dnia.

Wykorzystywanie metod radiochirurgicznych w leczeniu OBS ma zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników. Pozwalają one na zmniejszenie objętości tkanek miękkich, których nadmiar w obrębie górnych dróg oddechowych może prowadzić do rozwoju OBS. Zabiegi takie wykonywane są w przypadku przerośniętych małżowin nosowych dolnych i powiększonych migdałków. Stosowana bywa także termiczna ablacja podstaw języka i podniebienia.

W łagodnych postaciach OBS mogą być zastosowane niewielkie implanty („The Pillar Procedure”) wszywane do podniebienia miękkiego. Po wszczepieniu zapoczątkowują one odpowiedź zapalną okolicznych tkanek, która prowadzi do lekkiego usztywnienia podniebienia miękkiego, to zaś zapobiega kontaktowi z tylną ścianą gardła podczas snu. Zabieg ten jest wykonywany w znieczuleniu miejscowym i charakteryzuje się niewielkim stopniem inwazyjności.

Wyjątkowo może być stosowana tracheostomia – np. w zespole hipowentylacji otyłych albo u pacjentów z dużymi zmianami anatomii twarzoczaszki, u których inne metody leczenia okazały się nieskuteczne.

Chirurgiczne leczenie OBS ma na celu poszerzenie dróg oddechowych. Wybór wykonywanego zabiegu zależy od przyczyny obturacji. Jednym z najczęściej stosowanych zabiegów jest UPPP. Do innych operacji należą: osteotomia kości gnykowej oraz wysunięcie żuchwy lub szczęki. Ważnym elementem jest także korekta nosowych przyczyn utrudnionego przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Do innych metod leczenia OBS zaliczane jest leczenie radiochirurgiczne oraz wszywanie implantów do podniebienia miękkiego. W rzadkich i ciężkich przypadkach może być wykonana tracheostomia. 

Piśmiennictwo

Literatura:

1. Herold G. Medycyna wewnętrzna. Wydawnictwo Lekarskie PZWL. Warszawa 2008. p. 420-423

2. Janczewski G. Otolaryngologia praktyczna. Via Medica. Gdańsk 2007. p. 289-293

3. Szczeklik A. Interna Szczeklika 2012. Podręcznik chorób wewnętrznych. Medycyna Praktycza. Kraków 2012. p. 747-748

4.Rohozinski T. Zastosowanie chirurgii radiofalowej w leczeniu schorzeń laryngologicznych. Magazyn otolaryngologiczny 2010. TOM IX, ZESZYT 1, NO 33

5. http://sleepapnea.org/diagnosis-and-treatment/treatment-options/surgery.html


Autor: 

Maciej Gryziak

oceń artykuł

01234
01234
01234

Dodaj komentarz


Narzędzia

Partnerzy portalu:





Skróty

  • dla Lekarzy: pzwl.pl | medidiabetolog.pl | leczenieokolooperacyjne.pl | mediginekolog.pl  | zakrzepyizatory.pl
    dla Pielęgniarek i Położnych: nursing.com.pl
    dla Pacjentów: forumzdrowia.pl | dla Studentów: medistudent.pl
  • Zobacz produkty >>
  • Reklama w portalu >>